معرفی و نقد نهج البلاغه

معرفی و نقد نهج البلاغه

کتاب فخیم نهج البلاغه دومین اثر مکتوب دینی مذهبی شیعیان است که پس از قرآن کریم از وجاهت معنوی بسیار بالایی برخوردار است. نهجالبلاغه گزیدهای از خطبهها، نامهها و سخنان کوتاه علی بن ابیطالب است که توسط سید رضی در قرن چهارم هجری قمری براساس ذوق ادبی خویش از نامهها و خطبه های علی (ع) فراهم آورده است. از جمله شاخصههای این کتاب، ترجمههای متعدد آن است. ظرفیت های بالای معنوی این اثر گرانقدر هم چنین ساختار لفظی آن دارای آن درجه از مقبولیت است که نسل نوجوان را از اوایل دوران تحصیل با آن آشنا نمود و در راه فراگیری این ظرفیت ها یاری نمود. کتاب نهج البلاغه دارای سه بخش است: بخش اول: خطبهها و اوامر، بخش دوم: نامهها و رسائل و وصای و بخش سوم: کلمات قصار، حکمت آمیز و مواعظ.

از این کتاب ارزشمند ترجمه های زیادی در دست است و بسیاری از عالمان زبان و ادبیات در دو حوزه ادب عربی و فارسی از مزایای این اثر گرانقدر اثرهای فراوان به دست داده اند. آشنا نمودن نسل نوجوان و جوان با این اثر ارزشمند علاوه بر بار معنوی فتح بابی است در راه فراگیری فصاحت و بلاغت گفتاری و نوشتاری؛ هم چنین این امر سبب آشنایی نسل جدید با سجایای اخلاقی مولای متقیان امام علی (ع) که در ورای کلمات ایشان نهفته است، خواهد شد.

عمده ترین بعد ساختاری کتاب نهج البلاغه جنبه های فصاحتی – بلاغتی آنست که آن را از آثار مشابه متمایز می سازد. این کتاب اگر چه در نگاه اول مجموعه گفتارهایی است که امام علی (ع) به فراخور احوال زمانه و در نکوهش یا توصیه به فرد یا افراد خاصی ایراد نموده است اما به واقع درس زندگی است و برای انسان کمال جو چراغ راه؛ به عنوان مثال می توان به نامه امام (ع) به مالک اشتر اشاره نمود که سراسر تقوا و خداشناسی است و از مهم ترین بخش های کتاب نهج البلاغه می باشد.

معرفی و توصیه به مطالعه این اثر ارزشمند علاوه بر تقویت جنبه گفتاری و نوشتاری در دو حوزه ادبیات عرب و فارسی به نسل نوجوان و نوجوان آنها را با یکی از ذخایر نغز در حوزه دین اسلام و مذهب تشیع نیز آشنا می سازد.